Przez cały tydzień miałam taki plan na weekend: najeść się tabletek na alergię i pójść spać. Tabletek w tygodniu nie jadłam coby nie przysnąć podczas nauki do egzaminów bądź też samych egzaminów (co wcześniej prawie mi się przydarzyło). No i zjadłam sobie wczoraj tę wymarzoną tabletkę, po czym o 16 mnie siekło i odpłynęłam. Obudziłam się dzisiaj o 9...:))
A w piątek, moi drodzy... Santana! Czekam na ten koncert od co najmniej dziesięciu lat. Bilety kupiłam w marcu czy w lutym. To już w piątek:))
2008-06-22
2008-06-14
Gust warszawskiej 'elyty' :)
Upały odrobinkę zelżały, więc przestałam się rozpływać:) Chociaż, niewątpliwym plusem upałów były te wszystkie sukienki, które mogłam nosić - i to bez jakichś tam sweterków czy płaszczy na wierzch, które to okropnie te sukienki zakrywają:)
Udało mi się też podbić serca okolicznej 'elyty'. Wyobraźcie sobie, zostałam skomplementowana dwa razy jednego dnia, ha! Komplement numer jeden został wypowiedziany przez jakiegoś starszego (lekko 'nieświeżego', ale pomińmy ten fakt;)) pana, który to stwierdził, że mam 'piękne nóżki' :)) Co jak co, ale nóżek to ja pięknych nie mam, no way. Parę innych części ciała może i owszem, ale nóżki nie wyszły mi zbyt piękne (no bo jakim cudem taki kurdupel jak ja może mieć piękne nogi:)). Tak więc usłyszawszy ów nieoczekiwany komplement zaśmiałam się tylko i grzecznie podziękowałam. Na co pan dodał jeszcze: 'no i masz czym oddychać' :D Zastrzelił mnie, serio;))
Drugi komplement, praktycznie w tym samym miejscu, kilka godzin później. Również starszy pan, który ma w zwyczaju przesiadywać przed domem ze swoim psem. Przesiadywać i najwyraźniej rozmawiać z psem, bo słyszałam, jak powiedział do niego: 'patrz piesiu, jaka ładna dama idzie' :)) Tego też jeszcze nie było! :) Swoją drogą, ciekawa jestem, czy 'piesio' odpowiedział swojemu panu twierdząco, bo tego już nie wychwyciłam:))
Udało mi się też podbić serca okolicznej 'elyty'. Wyobraźcie sobie, zostałam skomplementowana dwa razy jednego dnia, ha! Komplement numer jeden został wypowiedziany przez jakiegoś starszego (lekko 'nieświeżego', ale pomińmy ten fakt;)) pana, który to stwierdził, że mam 'piękne nóżki' :)) Co jak co, ale nóżek to ja pięknych nie mam, no way. Parę innych części ciała może i owszem, ale nóżki nie wyszły mi zbyt piękne (no bo jakim cudem taki kurdupel jak ja może mieć piękne nogi:)). Tak więc usłyszawszy ów nieoczekiwany komplement zaśmiałam się tylko i grzecznie podziękowałam. Na co pan dodał jeszcze: 'no i masz czym oddychać' :D Zastrzelił mnie, serio;))
Drugi komplement, praktycznie w tym samym miejscu, kilka godzin później. Również starszy pan, który ma w zwyczaju przesiadywać przed domem ze swoim psem. Przesiadywać i najwyraźniej rozmawiać z psem, bo słyszałam, jak powiedział do niego: 'patrz piesiu, jaka ładna dama idzie' :)) Tego też jeszcze nie było! :) Swoją drogą, ciekawa jestem, czy 'piesio' odpowiedział swojemu panu twierdząco, bo tego już nie wychwyciłam:))
2008-06-10
O książek wydawaniu
Jak wynika z poczynionych przeze mnie obserwacji, w świecie nauki istnieją dwie strategie, jeśli chodzi o wydawanie wszelkich publikacji.
Pierwsza z nich jest swoistym zaprzeczeniem - wydawałoby się oczywistej - zasady, że aby sprzedać książkę należy wydać książkę. I to nie tylko raz, w ogromnym nakładzie stu egzemplarzy, ale przynajmniej raz do roku, albo chociaż wtedy, gdy już w całym mieście nie da się kupić ani jednego egzemplarza. Ale najwyraźniej sprzedaż książek jest tak nieopłacalna, że nie warto się w ten temat zagłębiać. Książkę należy więc opublikować w jak najmniejszym nakładzie, takim, żeby wystarczyło dla kilku bibliotek i księgarń (ale góra po dwa egzemplarze!). Przecież i tak nikt tego nie kupi, no bo po co. Chodzi jedynie o to, żeby istnienie książki zostało odnotowane w kilku miejscach, no i żeby można było później studentom w czasie wykładu przedstawić daną pozycję jako lekturę obowiązkową. To nic, że będą musieli objechać pół miasta, żeby znaleźć ostatni egzemplarz w jakiejś zapomnianej przez wszystkich księgarni, albo dzień przed egzaminem tworzyć komitet kolejkowy na skorzystanie z tej jednej jedynej książki wysłanej do uczelnianej biblioteki. Nikt nie powiedział, że studiowanie ma być łatwe.
Druga strategia jest jeszcze bardziej przewrotna. Stosowana najczęściej przez wykładowców Przedmiotu_Który_Wszyscy_Muszą_Zaliczyć na pierwszym roku Studiów_Wiedzy_o_Czymkolwiek. Wykładowcy piszą i wydają książkę najczęściej marnej jakości, po czym obwieszczają, że egzamin będzie układany na podstawie owej publikacji licząc na to, że wmożony popyt na ich książkę sprawi ich bajecznie bogatymi. Ale czasami wzmożony popyt na książkę powoduje, iż biblioteki postanawiają tych książek zakupić więcej niż dwie, więcej, wypożyczają je nawet do domu. Studenci pracowicie je kserują. Część natomiast jest ambitna i postanawia zgłębić temat wykładu, ale korzystając z książek lepszych merytorycznie. W takim wypadku wykładowca musi podkręcić śrubę: oświadcza na przykład, że za oryginalną publikację (nie ksero!) leżącą na stoliku podczas egzaminu daje pół oceny więcej. Albo lepiej - wpuszcza na egzamin tylko studentów z ową książką w łapkach.
Podczas studiów spotkałam się z obiema strategiam. Nie wiem, która jest gorsza i bardziej uciążliwa...
PS. Nie zgadniecie - wciąż się rozpływam:)
Pierwsza z nich jest swoistym zaprzeczeniem - wydawałoby się oczywistej - zasady, że aby sprzedać książkę należy wydać książkę. I to nie tylko raz, w ogromnym nakładzie stu egzemplarzy, ale przynajmniej raz do roku, albo chociaż wtedy, gdy już w całym mieście nie da się kupić ani jednego egzemplarza. Ale najwyraźniej sprzedaż książek jest tak nieopłacalna, że nie warto się w ten temat zagłębiać. Książkę należy więc opublikować w jak najmniejszym nakładzie, takim, żeby wystarczyło dla kilku bibliotek i księgarń (ale góra po dwa egzemplarze!). Przecież i tak nikt tego nie kupi, no bo po co. Chodzi jedynie o to, żeby istnienie książki zostało odnotowane w kilku miejscach, no i żeby można było później studentom w czasie wykładu przedstawić daną pozycję jako lekturę obowiązkową. To nic, że będą musieli objechać pół miasta, żeby znaleźć ostatni egzemplarz w jakiejś zapomnianej przez wszystkich księgarni, albo dzień przed egzaminem tworzyć komitet kolejkowy na skorzystanie z tej jednej jedynej książki wysłanej do uczelnianej biblioteki. Nikt nie powiedział, że studiowanie ma być łatwe.
Druga strategia jest jeszcze bardziej przewrotna. Stosowana najczęściej przez wykładowców Przedmiotu_Który_Wszyscy_Muszą_Zaliczyć na pierwszym roku Studiów_Wiedzy_o_Czymkolwiek. Wykładowcy piszą i wydają książkę najczęściej marnej jakości, po czym obwieszczają, że egzamin będzie układany na podstawie owej publikacji licząc na to, że wmożony popyt na ich książkę sprawi ich bajecznie bogatymi. Ale czasami wzmożony popyt na książkę powoduje, iż biblioteki postanawiają tych książek zakupić więcej niż dwie, więcej, wypożyczają je nawet do domu. Studenci pracowicie je kserują. Część natomiast jest ambitna i postanawia zgłębić temat wykładu, ale korzystając z książek lepszych merytorycznie. W takim wypadku wykładowca musi podkręcić śrubę: oświadcza na przykład, że za oryginalną publikację (nie ksero!) leżącą na stoliku podczas egzaminu daje pół oceny więcej. Albo lepiej - wpuszcza na egzamin tylko studentów z ową książką w łapkach.
Podczas studiów spotkałam się z obiema strategiam. Nie wiem, która jest gorsza i bardziej uciążliwa...
PS. Nie zgadniecie - wciąż się rozpływam:)
2008-06-09
Gorąco...
Rozpływam się. Zmieniłam czarną sukienkę na białą licząc, że trochę pomoże to w wytrzymywaniu wysokich temperatur, ale albo nie pomogło wcale, albo dzisiaj było cieplej, niż tydzień temu. Jedynym jasnym światełkiem są buty, które to sobie wczoraj nabyłam - buty tak wygodne, że można w nich biegać w upał po całej Warszawie. Za tydzień, gdy się zupełnie zakurzą (buty w kolorze kremowym!), będę pewnie psioczyć, że muszę je umyć. Ale to dopiero za tydzień.
A dzisiaj jadąc tramwajem widziałam pana w czerwonym sportowym kabriolecie (na oko wyglądało mi na Ferrari, ale pewna nie jestem - w każdym razie coś ferraripodobnego), w słomianym kapeluszu kowbojskim. Ma się tę fantazję...:)))
A dzisiaj jadąc tramwajem widziałam pana w czerwonym sportowym kabriolecie (na oko wyglądało mi na Ferrari, ale pewna nie jestem - w każdym razie coś ferraripodobnego), w słomianym kapeluszu kowbojskim. Ma się tę fantazję...:)))
2008-06-04
Rozpływam się...
W Wielkim Mieście gorąco. Wszystkie moje 'pracowe' sukienki są w bardzo praktycznych 'pracowych' kolorach - czytaj czarne albo ciemno szare. Kolor staje się bardzo niepraktyczny gdy jest 30 stopni i na niebie ani jednej chmórki. Do tego dorzućcie rajstopy i wysokie obcasy - genialne narzędzie tortur!
Dzisiaj natomiast robię wszystko, żeby nie wychodzić z domu. A więc: zrobiłam sprzątanie, przyjęłam Pana_Z_Kablówki (mieliśmy problemy z internetem), teraz robię ciasto. Staram się też zrobić zadania na portfel inwestycyjny banku, ale nie bardzo mi idzie. Jakoś nie mogę się zmobilizować do wysiłku intelektualnego, nie w ten upał.
A najgorsze jest to, że nie można nawet uchylić okna. To znaczy można, ale wraz ze świeżym do pokoju wleciałoby pełno pyłków, a pyłki, możecie mi wierzyć, stały się w ostatnich dniach bardzo aktywne.
Właśnie się zorientowałam, że napisałam prawie całego posta, a tu ani jednej, uśmiechniętej buźki:)) Chyba temperatura rzeczywiście daje się we znaki;))
Dzisiaj natomiast robię wszystko, żeby nie wychodzić z domu. A więc: zrobiłam sprzątanie, przyjęłam Pana_Z_Kablówki (mieliśmy problemy z internetem), teraz robię ciasto. Staram się też zrobić zadania na portfel inwestycyjny banku, ale nie bardzo mi idzie. Jakoś nie mogę się zmobilizować do wysiłku intelektualnego, nie w ten upał.
A najgorsze jest to, że nie można nawet uchylić okna. To znaczy można, ale wraz ze świeżym do pokoju wleciałoby pełno pyłków, a pyłki, możecie mi wierzyć, stały się w ostatnich dniach bardzo aktywne.
Właśnie się zorientowałam, że napisałam prawie całego posta, a tu ani jednej, uśmiechniętej buźki:)) Chyba temperatura rzeczywiście daje się we znaki;))
2008-05-19
A tak przy okazji mojego nowego komputerka...:)
Nigdy nie pytaj komputerowca, jaki ma komputer. Jeśli używa Maca, sam się pochwali. Jeśli nie, po co wpędzać go w zakłopotanie.Tom Clancy
2008-05-18
Niemoc tfu!rcza
Napisałabym coś ale... mi się nie chce:)
Odnoszę wręcz wrażenie, że dużo łatwiej jest pisać bloga w stylu "nikt mnie nie kocha". Albo inaczej - dużo łatwiej znaleźć czytelników takich wywodów, bo nieszczęście ludzkie zawsze znajdzie sobie więcej czytelników. A więcej czytelników to łatwiejsze pisanie - bo człowiek jest istotą próżną i chciałby być zauważany;)
Co tam w Wielkim Mieście? Pada. Na szczęście, jest weekend, więc nie trzeba nigdzie się ruszać. Miałam ochotę wybrać się wczoraj na Noc Muzeów, jednak opatrzność nade mną czuwała i zaniechałam tego pomysłu. Szczęście, bo w muzeach były podobno tłumy, a ja nie jestem zwolenniczką tłoczenia się gdziekolwiek i uczestniczenia w zbiorowym sprincie po muzealnych salach. Wybiorę się w innym terminie;))
W pracy constans. A constans nie znaczy bynajmniej spokojnie - u Pawła na biurku góra sprawozdań finansowych do wprowadzenia, a kolejne napływają. W międzyczasie staram się napisać annual review, które to skończyć mam do końca maja, a 'w zasadzie to szybciej, bo we Wrocławiu już szykują kolejną transakcję i będziesz się nią zajmowała'. Super, wreszcie pojawia się szansa na 'pobycie analitykiem', a ja nie bardzo mam kiedy;)) Plus jest taki, że przyjęli kilka nowych osób, teoretycznie więc nie jestem już na końcu łańcucha pokarmowego. No, ale zobaczymy;)
Na koniec pokażę Wam, jak to się ostatnio odchamiam:)

Katie Melua. Zdjęcie robione, oczywiście, z przedostatniego rzędu, ale spoko, jak już zostanę prezesem banku ( :D ), to siądziemy sobie i w pierwszym;))

Ten pan w środku to Robin Cook. Tak tak, ten od trillerów medycznych. Podpisał nawet dla mnie książkę i uścisnął rękę (powiedział, że mam bardzo zimne dłonie, czy to coś znaczy?:)). W każdym razie, spotkanie świetne, facet świetny, ale tłumacza należałoby odstrzelić:)
Odnoszę wręcz wrażenie, że dużo łatwiej jest pisać bloga w stylu "nikt mnie nie kocha". Albo inaczej - dużo łatwiej znaleźć czytelników takich wywodów, bo nieszczęście ludzkie zawsze znajdzie sobie więcej czytelników. A więcej czytelników to łatwiejsze pisanie - bo człowiek jest istotą próżną i chciałby być zauważany;)
Co tam w Wielkim Mieście? Pada. Na szczęście, jest weekend, więc nie trzeba nigdzie się ruszać. Miałam ochotę wybrać się wczoraj na Noc Muzeów, jednak opatrzność nade mną czuwała i zaniechałam tego pomysłu. Szczęście, bo w muzeach były podobno tłumy, a ja nie jestem zwolenniczką tłoczenia się gdziekolwiek i uczestniczenia w zbiorowym sprincie po muzealnych salach. Wybiorę się w innym terminie;))
W pracy constans. A constans nie znaczy bynajmniej spokojnie - u Pawła na biurku góra sprawozdań finansowych do wprowadzenia, a kolejne napływają. W międzyczasie staram się napisać annual review, które to skończyć mam do końca maja, a 'w zasadzie to szybciej, bo we Wrocławiu już szykują kolejną transakcję i będziesz się nią zajmowała'. Super, wreszcie pojawia się szansa na 'pobycie analitykiem', a ja nie bardzo mam kiedy;)) Plus jest taki, że przyjęli kilka nowych osób, teoretycznie więc nie jestem już na końcu łańcucha pokarmowego. No, ale zobaczymy;)
Na koniec pokażę Wam, jak to się ostatnio odchamiam:)
Katie Melua. Zdjęcie robione, oczywiście, z przedostatniego rzędu, ale spoko, jak już zostanę prezesem banku ( :D ), to siądziemy sobie i w pierwszym;))
Ten pan w środku to Robin Cook. Tak tak, ten od trillerów medycznych. Podpisał nawet dla mnie książkę i uścisnął rękę (powiedział, że mam bardzo zimne dłonie, czy to coś znaczy?:)). W każdym razie, spotkanie świetne, facet świetny, ale tłumacza należałoby odstrzelić:)
Subskrybuj:
Posty (Atom)